Dear Diary 1

Om mijn week niet helemaal vol te proppen en mezelf ietwat te beschermen, plan ik meestal mijn afspraken om de dag. Zo heb ik na een (drukke) dag een rustdag. En heb ik plannen in het weekend, dan probeer ik de dag ervoor thuis te blijven of te ontspannen. Zo zorg ik dat mijn energiebalkje gevuld blijft. Mijn praktijkondersteuner lette hier altijd erg op en gaf me tips. Elke keer als ik te veel plan dan moet ik even aan haar denken (ik zie haar gezicht precies voor me hahaha) en weet ik dat ik (eigenlijk) een stapje terug moet doen. Toch schiet het er soms bij in en zo'n week was het vorige week. Maar ik heb overleefd;-) Of ik gisteren kapot was, vroeg in bed lag en vandaag ook nog moe ben? Ja. Deze week is het tot nu toe gelukkig wat rustiger. 

Vooruitgang

Sinds een langere tijd gaat het niet zo goed met mijn vader. Eerder belandde hij dan ook in het ziekenhuis. Vervolgens begon het revalideren en vanuit daar is hij naar het verzorgingshuis gegaan. En daar blijft hij ook. Na flink wat onderzoeken bleek hij een ingezakte wervel en vasculaire dementie te hebben. Ook alzheimer sluiten ze niet uit. Het was een lange weg met een hoop onzekerheden. Gelukkig lijkt hij nu op zijn plek te zitten. Hij maakt zelf wandelingen, vraagt soms zelf naar eten en maakt grapjes. In het ziekenhuis en tijdens het revalideren at hij namelijk erg slecht, wilde hij niks en had hij nergens zin in. Dat lijkt nu dus veel beter te gaan. De zorgmedewerkers in het verzorgingshuis hebben beloofd om hem 10 kilo aan te laten komen. Ik heb ze taart beloofd als dat lukt en ik hoop van harte dat ik die een keer mag gaan halen. 

Dat mijn vader niet meer naar huis gaat, betekent natuurlijk ook dat zijn huis leeg moet. En dat is een behoorlijke klus. Het is het huis waar ik ben opgegroeid en waar mijn vader al 30 jaar woonde. Genoeg tijd dus om een hoop zooi te verzamelen, het plafond rookgeel te maken en spinnenwebben op zolder te laten groeien. Inmiddels is alles uitgezocht en is de voorinspectie geweest. We weten nu waar we aan toe zijn en we hebben hulp ingeschakeld. Gelukkig ken ik een mannetje die me al vaak geholpen heeft (hij staat nog net niet ingesteld als ICE-nummer hahaha). Afgelopen weekend zijn ze druk bezig geweest en het huis is al zowat leeg. Ik ben heel blij dat we dat stukje even uit ons hoofd kunnen zetten. Dat er straks andere mensen in het huis wonen, blijft nog wel een raar idee.

Bezichtigingen

Tegelijkertijd ben ik zelf op zoek naar een andere woning. Dat wil niet echt opschieten, maar vorige week werd ik opeens uitgenodigd voor een bezichtiging. 2 weken terug besloot ik me ook in te schrijven voor een sociale huurwoning voor de omgeving van Noord-Veluwe. Het lijkt me serieus heel chill om daar te wonen. Tot nu toe heeft het alleen nut om te reageren op lootwoningen en opeens eindigde ik 2e bij een woning. Zo ga je van wekenlangs niks naar 2 bezichtigingen in 2 dagen: in Kampen en in Nunspeet. Beide waren groepbezichtigingen. Dit was totaal nieuw voor mij, maar ik was wel benieuwd naar hoe anderen woningen bezichtigen, waar zij op letten en wat voor vragen ze stellen. Dit bleek wat tegen te vallen en was ik juist degene die vooral alle vragen stelde. Wel kan je mooi peilen wie er geïnteresseerd zijn.

Van de woning in Nunspeet weet ik eigenlijk al zeker dat het hem niet gaat worden. De nummer 1 leek namelijk belangstelling te hebben. Over de woning van Kampen heb ik net gebeld. Ik vind het erg lang duren, maar ze hebben echt nog niks gehoord van de eigenaar (het is particuliere huur). Nog even in spanning afwachten dus!

Lekker dansen in de zon

Natuurlijk is er nog veel meer gebeurd, maar ik kan en wil (nog) niet alles delen. Maar na een week vol spanning had ik wel zin in ontspanning. Zaterdag ging ik met een vriendin naar Summerlake Festival. Zij had hier kaartjes voor gewonnen en dat is altijd fijn natuurlijk! Het zonnetje scheen, de temperatuur was goed, de sfeer was fijn, de muziek was lekker en voor de verandering liepen er niet alleen 18-jarigen rond. Om eerlijk te zijn, verwachtte ik niet veel van Summerlake Festival, maar het was echt verrassend leuk! 

Geen geraffineerde suikers eten

Een paar jaar terug ging ik deze uitdaging al aan, maar ik besloot het nog een keer te proberen. Een maand lang eet (en drink) ik geen geraffineerde suikers. Dat ik het al een keer eerder gedaan hebt, helpt natuurlijk enorm mee. Ik weet al van veel producten wat wel of niet kan, dus ik sta niet meer een half jaar in de supermarkt etiketten te lezen (op een uitzonderingen na dan). Ik ben nu een week bezig, maar voor Summerlake Festival maakte ik een uitzondering. Anders kon ik niks eten en ik had sowieso wel trek in een biertje. Ik moet zeggen dat ik het bier al zoveel zoeter vond smaken dan voorheen. Echt grappig hoe snel dat gaat. Verder merk ik dat mijn buik minder opgezet is na het eten en voel ik me lichamelijk lichter. Dat laatste klinkt misschien wat gek en ik weet ook niet precies hoe ik het goed moet uitleggen. Je eet meer natuurlijk, waardoor je merkt dat je minder "troep" binnenkrijgt. Tot zover alleen maar positieve punten dus!