Maar echt. Ik schaam me diep. Bijna zou ik me verstoppen en doen alsof ik geen geld uit heb gegeven aan een eigen website waarop ik nooit meer wat heb geplaatst. Maar... here I am. Wat te doen, wat te doen...
En daarmee bedoel ik Dear Life houden (en mezelf een schop onder de kont geven) of sluiten. Tussendoor heb ik mijn blog nog wel geopend. Ja ja, ik ben Dear Life dus niet vergeten. In tegendeel, elke keer roep ik weer tegen mezelf: "hup schrijven!"
Vierkante ogen
Het heeft z'n redenen dat ik niet meer heb geschreven hier. Nummero 1 is dat ik sinds mijn laatste blogje in april bezig ben geweest met het opbouwen van werk en solliciteren. En jawel ik ben sinds een aantal maanden weer gewoon 32 uur aan het werk. MIJLPAAL. Daar komt ook meteen reden nummero 2 aangeschoven. Dat werk is achter een computer. Ik moet je vertellen, en een hoop zullen dit wel herkennen, na een dag turen naar een vierkant scherm voel ik niet altijd de behoefte om thuis de laptop ook nog een keer open te slaan. Ik heb bewondering voor mensen die dat wel kunnen. Ik ben er daar niet één van.
Een stukje zelfkennis
Dat gezegd te hebben, ik vind het wél leuk om voor mijn blog te schrijven en ik ben nog steeds blij met hoe mijn blog eruit ziet. Het is toch een stukje van mij waar ik op kan terugvallen als ik dat nodig heb. Bovendien ken ik mezelf langer dan vandaag. Als ik Dear Life sluit dan begint het waarschijnlijk na een tijdje weer te kriebelen om iets online te maken.
Hoe dan ook, ik heb nog een maandje om na te denken. Dus of jullie zien weer meer van me voorbij komen of ik verdwijn gewoon naar de offline wereld.
Oh ja! Gelukkig nieuwjaar! Het is 4 januari, dus het mag nog. Vandaar ook de roze drankjes op de foto. Voor het geval je je afvroeg waar de foto op slaat;-)
Reactie plaatsen
Reacties