Begin dit jaar belde ik de huisarts. Ik wilde gesprekken met een praktijkondersteuner. Zo nu en dan waren er momenten waarop ik me niet goed voelde. Meestal ging dat redelijk snel weer weg en heeft het nooit echt invloed gehad op bijvoorbeeld mijn werk. Maar nu lukte dat niet meer. Ik maakte fouten, kon minder goed tegen stress en drukte, kon niet meer helder denken, was snel geïrriteerd, altijd doodop, voelde me lichamelijk slecht en geestelijk emotioneel. Ik typ dit nu allemaal in de verleden tijd. Voor een groot deel is dit eigenlijk nog steeds zo. Ik was al op de hoogte van de wachtlijsten overal, maar dat de weg naar hulp zo moeizaam en langzaam zou gaan vind ik soms lastig te accepteren. We zijn nu bijna 9 maanden verder en dit is er in de tussentijd gebeurd....
"Hoe gaat het met je?" Dat is denk ik de meest gestelde vraag van de afgelopen maanden. Voorheen gooide ik er gewoon een standaard "goed" uit. Doe ik tegenwoordig niet meer. Dat is wel iets wat ik geleerd heb tijdens mijn gesprekken met de praktijkondersteuner en de psycholoog. Ik ga niet meer doen alsof alles goed gaat. Dat gezegd te hebben, het blijft wel een moeilijke vraag om te beantwoorden. Want ja, hoe gaat het eigenlijk echt met me? Dat wisselt namelijk enorm. De ene dag voel ik me oké, de andere dag wil ik gewoon slapen, een ander moment lig ik 's avonds in bed te janken. Tegenslagen, daar kan ik heel slecht tegen. Ik ben gespannen, kan nog steeds opeens emotioneel worden (nu ik dit verhaal typ bijvoorbeeld), het is vaak een warboel in mijn hoofd. Ik vergeet afspraken en raak van alles kwijt in huis. En dat past helemaal niet bij mij. De oorzaken van dit alles heb ik inmiddels wel duidelijk in kaart gebracht. Wat de oorzaken zijn, houd ik grotendeels voor mezelf en zal ik niet hier delen.
Praktijkondersteuner en basis GGZ
In januari hing ik dus aan de telefoon en heeft mijn huisarts me doorgestuurd naar de praktijkondersteuner. Daar kon ik snel terecht en gelukkig klikte het ook. Ik vond haar echt een tof mens. Ze had een goed luisterend oor, oordeelde niet, vond niks te gek en gaf goede tips. Dankzij haar heb ik vooral geleerd om meer aan mezelf te denken. Na een aantal bezoeken werd duidelijk dat ik meer nodig had, dus werd ik doorverwezen naar de basis GGZ. De wachtlijst hiervoor was een maand of 3. Ook kreeg ik te horen dat mijn praktijkondersteuner weg ging. We hoopten dat ik na mijn laatste afspraak bij haar niet meer lang hoefde te wachten op de intake bij de psycholoog. Helaas heeft er toch nog wel een maand tussen gezeten. Heel vervelend, want juist op dat moment ging het slecht met mijn vader en kon ik de gesprekken goed gebruiken.
Eind juni had ik mijn intake bij de psycholoog. Ik was blij met deze vooruitgang en wilde dat er ook echt wat ging gebeuren. Gesprekken met de praktijkondersteuner zijn fijn. Voor de korte termijn. Voor de lange termijn wil ik mijn problemen echt aanpakken. Ik wil dingen een plekje kunnen geven, leren omgaan met bepaalde situaties en mijn denkpatroon veranderen. Na de intake werd eigenlijk meteen duidelijk dat de basis GGZ niet voldoende zou zijn. Het plan: me aanmelden bij de specialistische GGZ en in de tussentijd bij de basis GGZ 1 probleem aanpakken. Het leuke was wel dat de psycholoog een maand met vakantie ging na de intake (ja, dat is sarcasme). Ik gun haar haar vakantie wel hoor, maar ik vond het zo klote dat ik weer een maand 'niks' had.
Specialistische GGZ
Dat aanmelden voor de specialistische GGZ ging moeilijk. Het ding is namelijk dat ik in Kampen woon, maar mijn huisarts nog steeds in mijn oude woonplaats, Lelystad, heb. Ik vind mijn huisarts fijn (ik heb nog nooit een huisarts gehad waarbij ik me zo serieus genomen voel), het is de bedoeling weer terug te gaan naar Lelystad en de huisartsen in Kampen zitten vol. Een huisarts in Lelystad hebben, betekent ook dat je bij de specialistische GGZ aangemeld wordt in die omgeving. Omdat ik in Kampen woon, wilde ze me niet hebben, want ze werken op postcode. Na meerdere keren heen en weer gebeld te hebben, heeft mijn huisarts ze zelf gebeld en het geregeld.
1,5 maand later heb ik ze, op aanraden van mijn (basis)psycholoog, gebeld om te checken hoe lang het nog zou duren. Toen kreeg ik te horen dat ik al lang weer uitgeschreven was. Weer vanwege het postcode probleem. Dat voelde voor mij als een klap in mijn gezicht. En waarom had niemand mij dit verteld? Waar het precies fout is gegaan, bij de specialistische GGZ of bij mijn huisarts (zat ik net zo leuk te vertellen dat het zo'n fijne huisarts is hahaha) weet ik niet. Ik ben boos geweest tegen iedereen, maar het belangrijkste is dat het geregeld is en er inmiddels een intake gepland staan in mijn eigen regio.
Wachtlijst en weer terug naar de praktijkondersteuner?
De wachtlijst vanaf de intake? Die is zo'n 5 maanden. Kun je het geloven? Ik schrok er zelf behoorlijk van. Mijn afspraken met mijn huidige psycholoog loopt daarnaast ook op z'n einde, omdat deze intake gepland staat. Dat betekent dat ik dat ene probleem dat ik met haar aan zou pakken ook niet meer afgerond kan worden. Gelukkig heb ik wel meerdere mogelijkheden om in ieder geval gesprekken te kunnen blijven hebben. De praktijkondersteuner (wel weer een nieuwe dus), een maatschappelijk werker vanuit de zorginstelling van mijn vader (daar heb ik al een gesprek mee gehad) en ook mijn huisarts heeft aangegeven dat ik altijd bij hem terecht kan voor gesprekken.
En dat is eigenlijk de weg die ik heb afgelegd vanaf januari tot nu. Voor mijn gevoel ben ik vrij weinig opgeschoten. Natuurlijk heb ik wel het een en ander geleerd, maar er is concreet nog niks aangepakt.
Wel heb ik het idee meer energie te hebben. Ik ben nog steeds wel sneller moe, maar minder dan voorheen. Dat betekent dat ik ook weer enorm de drang voel om te gaan werken. Ik ben het thuiszitten zat! Momenteel ben ik bezig met het traject Werkfit Maken, dus hopelijk lukt het snel om het werken weer op te bouwen.
Mocht je tot hier zijn gekomen met lezen: petje af hoor hahaha. Het volgende blogje wordt weer wat luchtiger. Ik beloof het;-)
Reactie plaatsen
Reacties