Je kan beter een gebroken been hebben. Dan is het tenminste zichtbaar dat je iets hebt. Ik denk dat veel mensen die een psychisch probleem hebben, dit wel herkennen. Ik hoor het namelijk vaker en ik heb het zelf ook eerder geroepen. Logisch, want een psychisch probleem zie je dus niet en merk je in eerste instantie misschien ook niet gelijk aan iemand. Maar wat je niet ziet, kan er wel zijn.
1 op 4 mensen krijgt een psychisch probleem. Dat is veel toch? Dit is ook te merken aan de enorme wachtlijsten bij GGZ-instellingen. Van faalangst tot psychoses en van depressie tot schizofrenie. En natuurlijk valt er nog veel meer onder. 1 op de 4 dus. En toch is er nog veel onbegrip. Kijken mensen anders naar je. Slingeren de vooroordelen je om je oren.
Je in een ander verplaatsen
Als je zelf geen psychisch probleem hebt, is het waarschijnlijk moeilijk voor te stellen hoe iemand zich voelt die dat wel heeft. Daarnaast is het ene psychische probleem het andere niet. Ik weet ook niet precies wat er in iemands hoofd afspeelt die bijvoorbeeld agorafobie heeft. Wat ik wel weet is dat je er rekening mee houdt en dus niet ongevoelige dingen roept als: "joh, je kan toch gewoon met ons mee gaan naar dat concert?" Je weet of snapt niet hoe iemand zich voelt, ga dan ook geen dingen voor een ander invullen. Heb respect, praat erover en sta open om het te leren snappen. Niet iedereen met een psychisch probleem zal daarmee te koop lopen. En word nog steeds weinig over gepraat. Ik ben zelf bijvoorbeeld ook niet iemand die het van de daken schreeuwt of het er maar continu over heeft. Vind ik het erg om het uit te leggen of om erover te praten? Nee, zeker niet.
Nee leren zeggen
Wat ik aan het leren ben, is om mijn eigen grenzen te kennen en deze ook aan te geven. En dat is makkelijk gezegd dan gedaan. Ik ken mijn grenzen inmiddels wel. Of ik me er altijd aan houd? Nee. Dat heeft deels met mezelf te maken en deels met de reactie van anderen. Ik ben iemand die graag dingen onderneemt, van gezelligheid houd en anderen helpt. Soms neem ik om die reden te weinig rust en denk ik te weinig aan mezelf. Aan de andere kant weet ik ook dat wanneer ik nee zeg tegen een aantal mensen, ik op onbegrip kan rekenen. Nu hoor ik je zeggen "dat soort mensen moet je niet hebben in je leven", maar ook dat is soms makkelijk gezegd dan gedaan. Ik heb persoonlijk op dit vlak nog een hoop te leren.
Nog even dit
De tijd waarop je iemand ziet is een momentopname. Er zitten 24 uur in een dag en in zo'n dag kan een hoop gebeuren. Een persoon kan 's middags leuk en gezellig doen (of doen alsof) en 's avonds, terwijl je er niet bij bent, de hele avond zitten huilen. Dat laatste zie je niet, maar is er dus wel. Houd dus rekening met elkaar en oordeel niet te snel. Empathie is hierbij het grote woord.
Reactie plaatsen
Reacties