Dear Life

Maar echt. Ik schaam me diep. Bijna zou ik me verstoppen en doen alsof ik geen geld uit heb gegeven aan een eigen website waarop ik nooit meer wat heb geplaatst. Maar... here I am. Wat te doen, wat te doen...

Time flies. Toen ik besloot het bloggen weer op te pakken en keek naar de datum van mijn laatste blogpost, schrok ik een beetje. Wat kan er een hoop gebeuren in een jaar. Iets wat ik me eigenlijk nu pas écht realiseer terwijl ik dit schrijf. Verschillende behandelingen, mijn vader verliezen, vrijwilligerswerk, reïntegreren en een nieuwe liefde. Lees je mee?

Lang, lang geleden had ik een goed idee (al zeg ik zelf). Het idee om weer te gaan bloggen. Over mijn weg naar herstel. Dit pakte alleen anders uit dan ik in gedachte had. Mijn depressie, slechte zelfbeeld en een portie onzekerheid zaten me in de weg, waardoor de blogs niet uit mijn vingers wilde komen. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder sinds de laatste blogpost online kwam en heb ik veel meer over mezelf geleerd. Ik heb gebeurtenissen een plekje kunnen geven. Nu pak ik langzaamaan de regie over mijn leven terug en heb ik ook weer zin om te schrijven. Het is tijd voor een nieuwe start.  

Lief zijn voor jezelf is een thema waar ik me al maanden mee bezighoud. Met wisselend succes. Hoe zit dat bij jou? Ben jij lief voor jezelf? Of juist streng en leg je jezelf allerlei regels op? Wat schiet je ermee op om zo streng te zijn voor jezelf? Helpt het om lief voor jezelf te zijn? 

Begin ik een blog, verdwijn ik weer na een paar berichten. Ooit zal ik mijn leven beteren;-) Overigens ben ik best een volhouder hoor. Alleen niet op het gebied van bloggen, sporten, de afwas, stofzuigen, het epileren van mijn wenkbrauwen... en hier houd ik het maar bij. Toch is het niet helemaal eerlijk om het bloggen in dit rijtje te plaatsen met horrortaken die bij het volwassen leven horen. Het valt alleen niet altijd mee om over de shitzooi, waarin ik momenteel zit, te schrijven. En omdat ik verder geen hulp meer kreeg, had ik alle narigheid weer netjes achter slot en grendel geplaatst. Opgeborgen staat netjes.... Helaas werkte dat niet helemaal zo. 

Eigenlijk was ik van plan om direct na de verhuizing wat van me te laten horen hier. Toen ik eenmaal over was, bleek mijn internet het niet te doen. En dat doet het, nu een week later, nog steeds niet. Dus nu zit ik in de bibliotheek. Goed, de verhuizing dus. Ja dat was en is nogal wat. Hoe het gegaan is? En wat heb ik daarnaast nog meer uitgespookt? Hoe voel ik me nu? Ik vertel je (bijna) alles.

in mijn huidige appartement. Afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met verven, schoonmaken, inpakken, abonnementen afsluiten en overzetten, vloeren uitzoeken en alles wat nog meer bij een verhuizing komt kijken. Het was in ieder geval een flinke uitdaging. Nu ik dit typ zit ik in een saai, kaal huis en mag ik hier nog 1 nachtje slapen. En dat voelt best gek.

Je kan beter een gebroken been hebben. Dan is het tenminste zichtbaar dat je iets hebt. Ik denk dat veel mensen die een psychisch probleem hebben, dit wel herkennen. Ik hoor het namelijk vaker en ik heb het zelf ook eerder geroepen. Logisch, want een psychisch probleem zie je dus niet en merk je in eerste instantie misschien ook niet gelijk aan iemand. Maar wat je niet ziet, kan er wel zijn. 

Begin dit jaar belde ik de huisarts. Ik wilde gesprekken met een praktijkondersteuner. Zo nu en dan waren er momenten waarop ik me niet goed voelde. Meestal ging dat redelijk snel weer weg en heeft het nooit echt invloed gehad op bijvoorbeeld mijn werk. Maar nu lukte dat niet meer. Ik maakte fouten, kon minder goed tegen stress en drukte, kon niet meer helder denken, was snel geïrriteerd, altijd doodop, voelde me lichamelijk slecht en geestelijk emotioneel. Ik typ dit nu allemaal in de verleden tijd. Voor een groot deel is dit eigenlijk nog steeds zo. Ik was al op de hoogte van de wachtlijsten overal, maar dat de weg naar hulp zo moeizaam en langzaam zou gaan vind ik soms lastig te accepteren. We zijn nu bijna 9 maanden verder en dit is er in de tussentijd gebeurd....

Wat een leuke reacties heb ik gekregen op mijn nieuwe blog! Dat doet me echt goed. De laatste 2 jaar ben ik minder tot niet aanwezig geweest in het blogwereldje, dus ik vond het supertof dat ik van een aantal bloggers een positief berichtje heb mogen ontvangen. En natuurlijk vind ik het net zo lief van mijn vrienden en oud-collega's die wat hebben achtergelaten. Bedankt! Dat gezegd te hebben, vorige week gebeurde er nog veel meer. In Happy Life blik ik terug op de leuke en positieve momenten. Kijk je mee?

Boem! Dat is het geluid van een idee dat in mijn hoofd plofte (geen zorgen, het deed geen pijn). Het idee om weer te gaan bloggen om precies te zijn. Sinds gisteren zat het er opeens. Ik heb er een nachtje over geslapen (dat is goed om te doen, zeggen ze). Vanmiddag bedacht ik een naam en hier is 'ie! Eerder blogde ik op Placefuly, wat hartstikke leuk was. Toch doe ik het dit keer anders. Hoe, wat, waarom? Let me explain!