Begin ik een blog, verdwijn ik weer na een paar berichten. Ooit zal ik mijn leven beteren;-) Overigens ben ik best een volhouder hoor. Alleen niet op het gebied van bloggen, sporten, de afwas, stofzuigen, het epileren van mijn wenkbrauwen... en hier houd ik het maar bij. Toch is het niet helemaal eerlijk om het bloggen in dit rijtje te plaatsen met horrortaken die bij het volwassen leven horen. Het valt alleen niet altijd mee om over de shitzooi, waarin ik momenteel zit, te schrijven. En omdat ik verder geen hulp meer kreeg, had ik alle narigheid weer netjes achter slot en grendel geplaatst. Opgeborgen staat netjes.... Helaas werkte dat niet helemaal zo.
Dat ik mijn blog aan de kant heb geschoven afgelopen tijd is trouwens niet helemaal waar. Ik schreef 2 blogs, maar ik vond deze toch wat te persoonlijk om te delen. Sowieso wel goed voor mezelf. Je weet wel...van je af schrijven, dingen uit je hoofd halen en overzichtelijk op (digitaal) papier hebben.
Wat draak van een jaar was 2019, maar inmiddels is het 2020. Nieuw jaar, nieuwe kansen. En, zoals de titel al zegt, een oudere kop. Ja, ik ben al jarig geweest. 31+ ben ik geworden (ik hoorde het je vragen. En wat 31+ voor leeftijd is, mag je je brein over breken. Ik heb besloten mijn leeftijd vanaf nu gewoon niet meer te noemen).
In balans?
Ik had eigenlijk een alinea geschreven over december en (de aanloop naar) mijn verjaardag. Toch voelde het niet helemaal goed om dit online te plaatsen. Het is gebeurd, ik wil niet als een zeikerd over komen, ik wil geen schuldgevoel aanpraten en ik wil geen medelijden. Mijn verjaardag was uiteindelijk hartstikke gezellig en ik heb er van geleerd. Dat is wat er toe doet.
Het is al een paar maanden geleden dat ik bij een (basis) psycholoog of POH ben geweest. Daar werd natuurlijk de beerput opengetrokken en werd ik dagelijks herinnert aan de dingen die in mijn leven gebeurd zijn. Afgelopen 2 weken voel ik me qua emoties redelijk oké. Ja, ik weet het. Oké is niet hetzelfde als goed. Of geweldig. Maar het voelde voor mij als een soort van redelijke balans. Het enige vervelende is dat de emotionele klachten nu opeens overgaan in lichamelijke klachten. Het lichaam vindt wel een weg om te laten weten dat je de narigheid nog niet vergeten of kwijt bent.
Met de wachtlijst van ongeveer 6 maanden verwachtte ik pas rond april aan de beurt te zijn bij de psycholoog. Totdat ik vorige week opeens gebeld werd om een afspraak in te plannen. Die afspraak was afgelopen maandag. De psycholoog vroeg aan me hoe ik het vond om daar te zijn. Ik zei "geweldig". Dat klinkt misschien wat gek. En nee, het gaat geen pretje worden (dat heb ik maandagavond al ondervonden). Ik ben gewoon blij dat ik geholpen word. Dat er iets gaat gebeuren. Dat ik aan mezelf kan werken. Van mezelf een betere ik kan maken. Dat ik weer naar boven kan klimmen, eindelijk volop kan genieten van het leven, de draad weer op kan pakken en een positieve toekomst kan zien. Dat is waar de volhouder weer om de hoek komt kijken.
Vrijwilligerswerk
In mijn vorige blog vertelde ik over het "Werkfit maken" traject en dat ik vrijwilligerswerk ging doen om het ritme in mijn dagelijkse leven weer op te pakken. In december ben ik begonnen als gastvrouw bij de bibliotheek. Wat een verademing is deze werkplek. Natuurlijk ben ik vrijwilliger en ligt de werkdruk voor mij lager dan voor een vaste medewerker. Toch merk ik dat niemand stress ervaart. De sfeer onderling is fijn, collega's hebben veel voor elkaar over, maar ook de bezoekers zijn aardig. Het is opmerkelijk hoe dankbaar mensen kunnen zijn als je ze alleen al met iets kleins helpt. Inmiddels ben ik 2 maanden vrijwilliger en ga ik binnenkort voor het eerst alleen staan. Een mooie uitdaging. Een uitdaging waarvan zij zagen dat ik dat wel kan gebruiken. Ze hebben namelijk het idee dat ik te weinig uitgedaagd wordt. En aan de ene kant is dat ook wel zo. Aan de andere kant weet ik nog lang niet alles en is het ook weleens lekker om het verstand op 0 te zetten. Er wordt meegedacht en de sfeer is heel open, waardoor ik makkelijk zelf aan kan geven wanneer ik iets ander wil doen of wanneer het even niet gaat.
Daarnaast ben ik in januari als vrijwilliger begonnen bij Quintus (centrum voor kunsteducatie). Daar help ik bij het verbeteren van de online vindbaarheid van hun cursussen en workshops. Een enorme klus, maar wel heel tof. En door alle cursussen die ik voorbij zie komen, wil ik nu heel graag op balletles hahaha. Ook hier is iedereen heel aardig en voel ik me wel thuis op de afdeling. Het voelt in ieder geval heel fijn om weer af en toe nuttig bezig te zijn.
Vriendschappen en daten
Hier ga ik niet te veel over uitweiden, maar afgelopen weekend bedacht ik me opeens hoe dit veranderd is. Ik heb wat nieuwe meiden leren kennen en ik merk dat ik bij nieuwtjes, mannenpraat, wanneer het even niet zo lekker gaat of wanneer ik iets leuks wil doen, eerder aan hen denk. Het is iets waar ik opeens bij stil stond. Ik ben iemand die loslaten moeilijk vindt. Iemand die zich hecht aan mensen. En het voelde even gek dat de personen bij wie ik vorige jaar nog als eerst aanklopte, dat nu opeens niet meer zijn.
Zullen we ook het onderwerp "mannen" nog even aansnijden? Mijn laatste date was december 2018. December 2018. De-fucking-cember 2018. Dat is wel een beetje triest toch? Het lukt me gewoon niet meer om een date te scoren. Het is er wel 2 keer bijna van gekomen, maar uiteindelijk had ik er dan toch geen zin meer in. Vooral omdat de mannen in kwestie een beetje saai waren en na het afspreken van een datum totaal niet meer hun best deden. Het is moeilijk om een leuke man te vinden. Helemaal nu met het online daten. Het gaat zo snel. Bevalt het even niet, dan hoor je niks meer en is de man al door naar de volgende persoon (ik maak me er zelf ook schuldig aan). Tegelijkertijd ben ik zelf gewoon onzeker. Over mezelf. Hoe ik eruit zie. Hoe ik ben. Maar ook over de situatie momenteel. Dat ik al een jaar in de ziektewet zit is nou niet echt iets om mee te adverteren. En ik weet het, een man die daar over valt, is het niet waard. Toch is het iets waar ik mee worstel. Ik heb namelijk wel weer eens zin in een date.
Dit blogje gaat een beetje overal en nergens over. Het zijn onderwerpen waar ik me de afgelopen tijd mee bezig houd. Natuurlijk is er nog veel meer te vertellen, maar dat bewaar ik voor de volgende keer. Belooft!
Reactie plaatsen
Reacties